Kunst & Autisme: Laat je werk zien…tips van Austin Kleon en Jane Davies

20180219_125108

Fotografie: Studio Fiep

Een tijdje geleden kwam ik de PDF tegen van ‘Show your work’ van Austin Kleon. Hij geeft tips aan kunstenaars en heeft deze op een rijtje gezet. Ik heb de PDF vertaald naar een Nederlandse versie:

Show-Your-Work

 

vertaling van Show your Work van Austin Kleon

 

20180219_104358

Fotografie: Studio Fiep

Verder liet ik me de afgelopen week inspireren door Jane Davies: een kunstenaar die zich gespecialiseerd heeft in het maken van abstracte mixed media collages. Zij is zeer productief en ik volg haar al jaren. Op You Tube heeft zij video’s gezet van haar maakwerk en geeft ze ook tips:

 

 

20180219_104033

Fotografie: Studio Fiep

Bedankt voor het lezen!

Groet, Natascha

Advertenties

Kunst & Autisme: Solo 7…wanneer mag je jezelf een kunstenaar noemen?

IMG_5010

Fotografie: Studio Fiep

Ik BEN een kunstenaar. Ik WERK als kunstenaar. Ik MAAK kunst….wanneer mag ik mezelf een kunstenaar noemen?

  • op het moment dat ik een schilderij verkoop?
  • op het moment dat ik mijn werk laat zien in een expositie?
  • op het moment dat de ander ( maakt niet uit wie) zegt: jij bent een kunstenaar?
  • op het moment dat je een diploma krijgt van een kunstacademie?

Ben ik een kunstenaar omdat ik dat zelf vindt of heb ik een ander nodig om dit voor mij te bevestigen?

Ik ben mezelf een kunstenaar gaan noemen op het moment dat ik dacht: hee, ik maak nu kunst!

Door deze website te gaan maken, mijn kunst hier te laten zien en de vele mooie reacties die ik krijg, bevestigde dit voor mij dat ook andere mensen mij als kunstenaar gingen zien. Maar het begon allemaal bij mezelf en de erkenning die ik mezelf gaf. Want ik hoef niets te verkopen of te exposeren om mezelf kunstenaar te mogen noemen. Dat maakt helemaal niets uit….

Ik maak gedichten…ik ben een dichter.

Ik maak foto’s…ik ben een fotograaf.

Ik schilder…ik ben een schilder.

Ik schrijf blogartikelen over kunst & autisme…ik ben een artivist.

Sowieso is het tegenwoordig niet helemaal duidelijk wat nu precies KUNST is…wie bepaald dat? Wel weten mensen vaak wat ze wel/niet mooi vinden. Of ze vinden dat iets knap gemaakt is. Soms is iets niet perse mooi maar wel interessant.

Misschien zijn kunstenaars tegenwoordig dan ook meer ‘makers’. Zoals een choreograaf een dans bedenkt en laat uitvoeren door dansers, zo is de kunstenaar ook de bedenker en uitvoerder van zijn/ haar eigen ideeën.

Is dan het hebben van creatieve ideeën en het daarna kunnen omzetten in een kunstwerk dan een voorwaarde voor het ZIJN van kunstenaar?

Misschien wel…Ik denk dat een combinatie van creativiteit en het daarna willen maken dichtbij het kunstenaarschap komt. Het hebben van een creatief proces is niet zichtbaar voor anderen; dat weet alleen jij.

Je bepaald zelf of je een kunstenaar bent.

IMG_5019

Fotografie: Studio Fiep

Bedankt voor het lezen!

Groet, Natascha

Kunst & Autisme: Hoe ik inspiratie krijg voor abstract schilderen…

20180215_103851

Fotografie: Studio Fiep

Ik heb kunstenaars meegemaakt die graag meer abstract zouden willen werken maar niet wisten hoe ze dat moesten doen. ‘Hoe doe jij dat toch?’, vroegen ze dan aan mij en ‘Waar haal jij je inspiratie uit?’.

Ik werk vanuit 1 regel: er zijn geen regels!

Dat betekent dus totale vrijheid om te doen en laten wat je wilt met je verf en kwast. En dat blijkt best lastig te zijn voor sommige kunstenaars want die hebben houvast nodig om niet te verzuipen in die vrijheid. Wanneer je een beetje perfectionistisch bent aangelegd of je maakt normaal realistische kunst, dan is totale vrijheid zonder regels wel heel spannend.

Ga je met je vingers schilderen?

Ga je mixed media..dus ga je knippen, plakken, structuren maken, textiel gebruiken?

Hoe ga je een start maken met een abstract schilderij?

  • Ik ga iedere dag naar buiten om met mijn smartphone of fotocamera alles wat ik zie en wat me aantrekt qua structuur, vorm, lijnen of kleur te fotograferen. Ik zoom in en maak foto’s van details. Ik zoom uit en maak foto’s waarvan de lijnen me aanspreken.
  • Thuis zet ik de foto’s op mijn computer en ga ik kijken of ik ze kan bewerken. Ik ga bijvoorbeeld de kleuren intensiveren of de lijnen/ vorm accentueren. Tijdens het wandelen & fotograferen heb ik al allerlei gedachten gekregen maar niet opgeschreven…laat de boel maar lekker even broeien.
  • Zelf werk ik meestal in een serie of binnen een bepaald thema. Ik ben ook een mixed media kunstenaar en dat wil zeggen dat ik meerdere technieken gebruik in een werk. Ik daag mezelf echter vaak uit: gewoon proberen hoe iets werkt. Lukt het niet dan heb ik iets geleerd. Lukt het wel…leuk, toch?
  • Als ik start met schilderen dan heb ik een keuze gemaakt uit: een aantal kleuren die ik wil gebruiken, het materiaal waarop ik ga schilderen ( papier/canvas/paneel o.i.d.) en heel globaal de vorm. Vanaf dat moment ga ik gewoon aan de gang met laag over laag over laag over laag. En als ik een deel niet mooi vindt, dan ga ik er met gesso overheen. En ga ik weer verder…geen probleem.

Abstracte schilders gebruiken ook vaak hun eigen ‘marks’ of vormen in een schilderij wat hun werk kenmerkt. Bestudeer het werk van Paul Klee maar eens…hij heeft een herkenbare abstracte stijl. Ik maak veel cirkels, rondjes en rechte horizontale lijnen.

Abstract schilderen gaat om het inzetten van je passie voor kleuren, vormen, patronen of structuur in een werk waarvan je zelf kiest met welke materialen je wilt werken.

Het mag allemaal…er is niet 1 manier waarop het moet gaan. Experimenteer, leer van dingen die fout gaan en het belangrijkste: wees bereid om dat wat je maakt weg te gooien! Of verscheuren, in kleine stukjes knippen of helemaal wit maken met gesso.

Abstract gaan schilderen gaat daarom vooral om het leren loslaten:

Loslaten van hoe jij denkt dat het moet…

Loslaten van de gedachte ‘Wat zullen andere mensen ervan vinden?’

Loslaten van het idee dat andere beter zijn dan jij…

20170812_094022

Fotografie: Studio Fiep

Bedankt voor het lezen!

Groet, Natascha

 

Kunst & Autisme: Samen-leven in een niet-autistische wereld…over autisme-emancipatie

IMG_4976

Fotografie: Studio Fiep

Autisten zijn een minderheid in deze wereld. Om de eenvoudige reden dat er meer mensen niet autistisch zijn. Ik vond dat eerst een moeilijke gedachte: ik behoor tot een minderheid. Het gaf me een apart gevoel:

Ben ik dan ook als mens minder?

Mensen die deze blog vaker bezocht hebben weten inmiddels dat mijn visie op autisme ‘anders’ is dan die van de meeste mensen in onze samenleving: ik zie mezelf als iemand met een ander brein, een andere neurologische aanleg.

Deze visie wordt neurodiversiteit genoemd: ik zit in het autisme-spectrum maar autisme is geen stoornis.

20180128_115254

Fotografie: Studio Fiep

Ik ben een mens met een brein dat anders werkt in een samenleving die daar vaak niet op ingericht is.

Vanuit mijn autisme ben ik meer toeschouwer dan deelnemer.

Vanuit mijn autisme zoek ik eerder de stilte dan lawaai.

Vanuit mijn autisme herken ik sociale signalen en regels van niet-autisten niet zo goed…ik ben op andere signalen en regels gericht.

Vanuit mijn autisme denk ik anders. Ik ben oplossingsgericht en voel een neiging om daar op allerlei manieren over na te denken waarbij de sociale component dan iets minder belangrijk lijkt. Dit betekent zeker niet dat ik geen empathie kan voelen voor degene met het probleem. Meestal denk ik: als het probleem is opgelost, wordt diegene weer blij….

Vanuit mijn autisme focus ik me liever op een onderwerp waar ik me dan volledig in verdiep, dan dat ik mee doe met de ‘waan van de dag’.

Vanuit mijn autisme werken mijn zintuigen ook anders waardoor ik me zoveel mogelijk moet aanpassen en, als dit niet lukt, een ‘sensorische overload’ krijg waardoor het lijkt alsof ik door de bliksem geraakt ben. Of gek aan het worden ben….maar dat ben ik niet.

Het is lastig om te (over)leven in een niet-autistische wereld.

20180131_084115

Fotografie: Studio Fiep

Ik heb de hoop dat, als de autisme-gemeenschap meer laat zien wie we zijn, dat er dan ook meer acceptatie komt en, hopelijk, meer ruimte om onszelf te mogen zijn.

Dus wil ik iedereen bemoedigen om ook te gaan bloggen, schrijven, gedichten maken, fotograferen, knippen, plakken, filmen, muziek maken, schilderen, uitvindingen doen…wat je ook in je hebt om te laten zien hoe boeiend de wereld van autisme is.

En ik besef ( en weet ook uit eigen ervaring) dat er veel leed is. Dat er veel dingen moeilijk gaan en dat er mensen zijn die zo kwetsbaar zijn dat ze zorg nodig hebben. Ik heb zelf ruim 20 jaar in de gehandicaptenzorg gewerkt als begeleider dus…ik weet dat.

Maar laten we de samenleving nu, samen, gaan vertellen wat wie we zijn, wat we nodig hebben en wat we willen veranderen. Ik noem dit autisme-emancipatie.

Er zijn andere ‘minderheidsgroepen’ geweest die ons voor zijn gegaan zoals de dovengemeenschap en de homo-beweging. Samen sta je sterk(er), toch?

20171012_103316

Fotografie: Studio Fiep

Bedankt voor het lezen!

Groet, Natascha

Kunst & Autisme: Solo 6: werken in series is een hulpmiddel bij het maken van kunst…

IMG_4803

Fotografie: Studio Fiep

Verleden jaar besloot ik om in series te gaan werken zodat kunst maken minder ingewikkeld zou worden: mijn behoefte om lang en gefocust aan een onderwerp te werken kreeg op deze manier een legitieme plek.

Ik mag van mezelf hyperfocussen op het onderwerp wat mij boeit…

Zo werkte ik eerst aan de serie Fragmented, daarna aan de serie Focus en nu aan de serie Solo.

(Op de blog kun je, via de zoekfunctie, terug kijken wat ik gemaakt heb)

Ik heb misschien meer dan anderen een behoefte aan structuur. Dat uit zich bij mij niet in rigide dagindelingen, planborden of op vaste tijden dingen doen.

Ik zoek de structuur in de dingen die ik doe als kunstenaar:

  • ik werk gedurende lange tijd aan 1 onderwerp en zoek daarin verdieping. De serie wordt daarmee een onderdeel van mijn reis door het leven
  • in de kunst die ik maak zie je telkens weer hetzelfde terugkomen: in de serie Focus waren dat de tranen. In de serie Solo zijn het de cirkels.
  • Ik gebruik het getal 9 om de serie vorm te geven. Ieder deel van de serie Focus en Solo bestaat uit 9 schilderijen…
  • ik maak foto’s van de wereld om me heen en gebruik deze als basis voor het creatief proces. De foto’s bewerk ik heel minimaal.
  • gedichten schrijf ik op een vaste manier, met de hand
  • ik plan geen enkele blogpost qua onderwerp of tijdsplanning maar hou wel meestal een vaste indeling aan in het artikel zelf
  • in de studio heb ik al mijn spullen geordend en in een vaste indeling maar de tijden waarop ik werk variëren van 7.00 uur in de ochtend tot 23.00 uur in de avond. Ik heb geen vaste tijden waarop ik kunst maak.

Mijn autisme maakt dat mijn hoofd ieder moment van de dag vol zit met allerlei vormen van taal en beelden.

Ik ben zeer visueel ingesteld en al deze beelden blijven hangen totdat ik er iets mee heb gedaan…ze heb verwerkt. Kunst maken helpt mij daarbij maar heeft wel organisatie nodig. Het werken in series maakt dit mogelijk voor mij. Het werken vanuit fotografie is een manier om, dat wat ik zie, in een foto te verwerken. De foto wordt dan later een schilderij.

Dit zijn de foto’s die mij hebben geïnspireerd voor Solo 6: het is de muur van de pier waar ik iedere dag langs loop.

IMG_4883

Fotografie: Studio Fiep

IMG_4827

Fotografie: Studio Fiep

IMG_4863

Fotografie: Studio Fiep

IMG_4886

Fotografie: Studio Fiep

Vandaag zag ik in mijn statistieken dat meer dan 3000 mensen deze blog bezocht hebben! Bedankt lieve lezers…

Ik ben heel blij en hoop dat de blog nog meer gaat groeien…zodat er meer aandacht komt voor de bijzondere wereld van autisme…

Groet, Natascha

Kunst & Autisme: 5 redenen waarom patronen een creatieve inspiratie zijn…

20170527_091342

Fotografie: Studio Fiep

In de kunst die ik maak vormen patronen de basis. De studio heet niet voor niets…Studio FIEP want patronen zoeken en fotograferen is een fiep die ik nu al jaren heb.

Ik kan niet over straat zonder gefascineerd te zijn door alle patronen waarin ik mezelf kan verliezen. Ik heb geen idee waarom mijn brein dit zo leuk vindt maar kijken naar een patroon wat ik mooi vindt maakt me erg blij!

Het is nog fijner als er ook een structuur in zit wat ik aan kan raken. Ik ben erg visueel en tactiel aangelegd. Wandelen met mij betekend veel stil staan omdat ik even wil kijken en voelen. Als ik wandel met een ander persoon dan moet ik mezelf dwingen om alles wat me aantrekt te negeren en me te focussen op het samen-zijn. Dit blijft lastig.

Ik trek me er niets van aan wat anderen mensen denken als ze me voor een muurtje zien zitten om dit te fotograferen…soms moet ik wel lachen want dan blijven mensen echt staan om te kijken wat ik in hemelsnaam aan het doen ben! Ik doe gewoon of het de normaalste zaak van de wereld is…

5 redenen waarom patronen een creatieve inspiratie voor mij zijn:

  • ik haal inspiratie uit de kleuren en gebruik deze als basis voor een schilderij of serie schilderijen
  • ik haal inspiratie uit de vorm van het patroon zelf: druppelig, stippelig, lijnen
  • ik haal inspiratie uit de structuur…het geeft me ideeën over hoe iets kan aanvoelen

( iets waarvan ik vind dat dit onderschat wordt in de mixed-media kunst: voel er de volgende keer ook eens aan….)

  • kijkend naar een bepaald patroon geeft me vaak inspiratie voor iets heel anders…ik maak vaak gebruik van associaties. Als ik bijvoorbeeld de eerste foto zie dan kan ik getriggerd worden om iets heel anders te maken in een felle kleur. Toch had ik dan, achteraf, wel dat patroon nodig om het allemaal te maken.
  • iedere keer als ik naar buiten ga heb ik een missie…kunstenaar ben ik 24/7 en niet alleen als ik mijn verfkwasten pak en denk: wat zal ik eens gaan maken? Het buiten zijn, fotograferen, kijken, ruiken, voelen…het speelt allemaal een rol in het creatief proces.

De laatste jaren heb ik veel research gedaan naar het creatief proces. Ik was benieuwd of dat mij bij anders werkte dan bij niet-autistische kunstenaars. Ik blijf dit onderzoeken omdat ik, als kunstenaar, andere mensen in het autisme-spectrum wil inspireren om ook aan de gang te gaan met een vorm van kunst maken: schrijven, gedichten maken, schilderen, tekenen, fotograferen, theater, dans, muziek, textiel, keramiek….

Ik denk namelijk dat kunst autisten kan ondersteunen in het verstaanbaar maken van jezelf. Dat kunst een communicatiemiddel is…

Dus, als je het idee hebt dat de ander je niet begrijpt of dat jij je niet begrepen voelt dan hoop ik dat jij jezelf toestemming kunt geven om het eens op een andere manier te proberen. Het gaat er helemaal niet om of iets ‘mooi’ wordt ( dat is onbelangrijk) maar, dat wat je wilt zeggen, dan wel begrepen wordt door de ander.

20180125_122827

Fotografie: Studio Fiep

Bedankt voor het lezen!

Groet, Natascha

 

Kunst & Autisme: update Studio Fiep

20180201_101519

Fotografie: Studio Fiep

De laatste tijd ben ik met een aantal dingen bezig als kunstenaar bij Studio Fiep:

  • mijn 2e expositie bij het Bubble Art project in Brussel is net afgelopen…goede reacties gehad maar geen schilderijen verkocht. Geeft stof tot nadenken…
  • ik ben volop research aan het doen naar het maken van een Zine of een boekje dat je helemaal zelf maakt en ook uitgeeft over onderwerpen die jij interessant vindt…in mijn geval natuurlijk autisme & kunst!
  • ik ben ook research aan het doen naar het geven van een cursus op het gebied van zelfexpressie door het gebruik van kunst voor mensen in het autisme- spectrum in de nieuwe regio waar ik nu woon. Omdat ik er zelf zoveel aan heb, bedacht ik me dat andere autisten misschien ook geïnteresseerd zouden kunnen zijn…
  • ik ben een nieuwe blog begonnen over het leven vanuit geloof & het zoeken naar verdieping en zingeving. Het is een plek op het internet waar ik ook, op een andere manier, wil delen wat mij bezig houdt.
  • https://beittikva.wordpress.com/
  • ik heb net weer 9 schilderijtjes gemaakt in de serie Solo.
20180201_123311

Fotografie: Studio Fiep

  • ik ben volop aan het fotograferen want in deze nieuwe omgeving is er volop inspiratie…normaal zoomde ik altijd in maar nu merk ik dat ik juist helemaal uitzoom…zo groot mogelijk. Wat is het Waddengebied toch boeiend!

Ik kwam een documentaire tegen op You Tube ( helaas wel weer Engelstalig) waarin Chris Packham, een Britse presentator van dierenprogramma’s, heel open en eerlijk verteld over zijn leven vanuit autisme.

 

 

 

Bedankt voor het lezen!

Groet, Natascha

Kunst & Autisme: lachen om mijn eigen blunders…

20180119_124507

Fotografie: Studio Fiep

Hilarisch soms hoe bepaalde neurologische onderdelen van mijn autisme-brein me in lastige situaties kunnen brengen!

In dit geval is het de gezichtsblindheid of prosopagnosie waar ik mee te maken heb. Ik heb moeite om gezichten te herkennen. Het maakt niet uit wiens gezicht het is…bekend of onbekend.

Ik was afgelopen zondag naar een kerkdienst geweest en was daarna een stukje met een oudere dame opgelopen. Zij ging even langs zee wandelen want dat deed ze altijd na de dienst. We namen afscheid en ik ging even een boterham eten. Maar ik besloot daarna toch ook maar te gaan wandelen omdat de zon lekker scheen.

20180119_124523

Fotografie: Studio Fiep

Op de pier kwam ik de bewuste dame weer tegen ( dacht ik) en dus lachte ik heel vriendelijk naar haar en zei ‘wat een heerlijke dag, hè ?’ en gaf haar ook nog een knipoog!

Ik liep door en kreeg toen dat aloude bekende gevoel…..was dit wel de juiste mevrouw?

Ik keek nog eens om en zag dat deze mevrouw een hele andere jas aan had en een andere kleur sjaal.

Schaamte.

Ik weet dat het niet hoeft maar ik voelde me weer eens heel erg dom.

20180119_124141

Fotografie: Studio Fiep

Gelukkig kon ik al vrij snel om mezelf lachen en dacht ‘Het is toch leuk als iemand zo vriendelijk tegen je doet als je aan de wandel bent? Zomaar…zonder reden?’

Ach, wat maakt het ook uit. Prosopagnosie is er nu eenmaal en zeker nu ik net verhuisd ben en alle gezichten nieuw zijn. Ik kan de mensen nog niet koppelen aan hun stem of aan andere opvallende kenmerken. Het maakte me weer even bewust van het gegeven dat ik ‘anders’ ben. En dat ik een optimist ben want alhoewel ik toch even die vlaag schaamte heb, ben ik in staat om al snel de humor ervan in te zien.

Zou schaamte om mijn ‘anders’ zijn dan aangeleerd zijn?

Dat vraag ik me nu wel af.

20180119_123210

Fotografie: Studio Fiep

Als je, zoals ik, opgroeit als autistisch kind maar je hoort pas op je 44e dat je autistisch bent dan heb je al heel veel meegemaakt op het gebied van sociale missers. Situaties waarin je dacht dat je gek was of dat je ervan overtuigd was dat alle andere mensen gek waren….Helaas maar waar.

Toen, 3 jaar geleden, bij mij werd vastgesteld dat ik autistisch was ( Asperger) kon ik eindelijk beginnen met begrijpen en accepteren dat ik degene ben die afwijkt van de grote groep. Ik merk dat ik nu meer compassie voor mezelf voel maar dat er toch ook nog dingen zijn die ik moet accepteren. Van mezelf maar ook van de niet-autisten om me heen.

 

Bedankt voor het lezen!

Groet, Natascha